رنگ پهلویی گرداند تا امید بستر شد

هرچه با جنون پیوست زکمین آفت رست

پاسبان خود گردید خانه ای که بی در شد

خواب گل در این گلشن تهمت خیالی بود

راحت آرزوییها داغ کرد محفل را

رنگ ها چو شمع اینجا صرف بالش پر شد

کسب عزت دنیا سخت عبرت آلودست