از وجود آگه شدیم اما به ایمای عدم

دستها اینجا به افسون حنا بیکار شد

در غبار وهم و ظن جمعیت دل باختم

خانه از سامان اسباب هوس بازار شد

چشمکی زد نقش پا تا چشم ما بیدار شد

رنج هستی اینقدر از الفت دل می کشم

ناله را در نی گره پیش آمد و زنار شد