چشمکی زد نقش پا تا چشم ما بیدار شد

در غبار وهم و ظن جمعیت دل باختم

خانه از سامان اسباب هوس بازار شد

از وجود آگه شدیم اما به ایمای عدم

رنج هستی اینقدر از الفت دل می کشم

ناله را در نی گره پیش آمد و زنار شد

ننگ خست توام بی دستگاهی بوده است