رنج هستی اینقدر از الفت دل می کشم

خانه از سامان اسباب هوس بازار شد

از وجود آگه شدیم اما به ایمای عدم

چشمکی زد نقش پا تا چشم ما بیدار شد

ناله را در نی گره پیش آمد و زنار شد

ننگ خست توام بی دستگاهی بوده است

رفت تا ناخن گشاد پنجه ام دشوار شد