ننگ خست توام بی دستگاهی بوده است

چشمکی زد نقش پا تا چشم ما بیدار شد

رنج هستی اینقدر از الفت دل می کشم

ناله را در نی گره پیش آمد و زنار شد

رفت تا ناخن گشاد پنجه ام دشوار شد

خجلت غفلت قوی تر کرد بر ما رفع وهم

سایه تا برخاست از پیش نظر دیوار شد