رفت تا ناخن گشاد پنجه ام دشوار شد

رنج هستی اینقدر از الفت دل می کشم

ناله را در نی گره پیش آمد و زنار شد

ننگ خست توام بی دستگاهی بوده است

خجلت غفلت قوی تر کرد بر ما رفع وهم

سایه تا برخاست از پیش نظر دیوار شد

محو او باید شدن تا وارهیم از ننگ طبع