بیدل افسون هوس ما را ز ما بیگانه کرد

سایه تا برخاست از پیش نظر دیوار شد

محو او باید شدن تا وارهیم از ننگ طبع

خار از همرنگی آتش گل بی خار شد

بسکه مرکز بر خیال پوچ زد پرگار شد