چون سحر خواهد غبار من تبسم زار شد

صفحه ای در یاد آن برق نگاه آتش زدم

شوخی یک نرگسستان چشمکم بیدار شد

زان لب خندان به خاکم آرزوها خفته است

ناله گل ناکرده نگذشتم ز عبرتگاه دل

تنگی این کوچه ام چون نی خرام افشار شد

جز غرور ما و من این دشت پالغزی نداشت