خرمن ما عاقبت خواهد نگاه مور شد

شب که از شور شکست دل اثر پرزور شد

همچو چینی تار مویی کاسه طنبور شد

برق آفت گر چنین دارد کمین اعتبار

عیش صد دانا ز یک نادان منغص می شود

ربط مصرع بر هم است آنجا که حرفی کور شد

نفس را ترک هوا روح مقدس می کند