ساغر عشق مجازم نشئه تحقیق داد

موی چینی جوهر آیینه فغفور شد

کاش چون نقش قدم با عاجزی می ساختم

بسکه سعی ما رسایی کرد منزل دورشد

مشت خونم جون مجنون می زد ومنصورشد

چون سحر کم نیست گر عرض غباری داده ایم

بیش ازین نتوان به سامان نفس مغرور شد