بیقرارانت دماغ حسرتی می سوختند

صبح ، زخم خویش را خود مرهم کافور شد

بسکه دیدم الفت آفاق لبریز گزند

دیده احباب بر من خانه زنبور شد

یک شرر ازپرده بیرون زد چراغ طور شد

دل چه سامان کز شکست آرزو بر هم نچید

بس که مو آورد این چینی سر فغفور شد