زبن همه حسرت که مردم در خمارن مرده اند

بسکه چشم از معنی ام پوشید حاسد، کور شد

گاه توفان غضب از چین ابرو باک نیست

از شکست پل نترسد سیل چون پر زور شد

جمع شد خمیازه ای چند و دهان گور شد

آبله بی سعی پامردی نمی آید به دست

ربشه تاک از دویدن صاحب انگور شد