جمع شد خمیازه ای چند و دهان گور شد

گاه توفان غضب از چین ابرو باک نیست

از شکست پل نترسد سیل چون پر زور شد

زبن همه حسرت که مردم در خمارن مرده اند

آبله بی سعی پامردی نمی آید به دست

ربشه تاک از دویدن صاحب انگور شد

محنت پیری ست بیدل حاصل عیش شباب