خدمت اندیشیدن ما موجد تقصیر شد

آب می گشتیم کاش از ننگ بیدردی چو کوه

کز دل سنگین عرقها بر رخ ما قیر شد

در جناب کبریا جز نیستی مقبول نیست

صید ما دیوانگان تالیف چندین دام داشت

حلقه ها عمری به هم جوشید تا زنجیر شد

نور دل جوشاند عشق از پرده بخت سیاه