صبح ما زین شام در پستان زنگی شیر شد

صید ما دیوانگان تالیف چندین دام داشت

حلقه ها عمری به هم جوشید تا زنجیر شد

نور دل جوشاند عشق از پرده بخت سیاه

آدمی چندان به مهمانخانه گردون نماند

این ستمکش یک دو دم غم خورد آخر سیر شد

در عدم از ما و من پر بیخبر می زبستیم