آدمی چندان به مهمانخانه گردون نماند

حلقه ها عمری به هم جوشید تا زنجیر شد

نور دل جوشاند عشق از پرده بخت سیاه

صبح ما زین شام در پستان زنگی شیر شد

این ستمکش یک دو دم غم خورد آخر سیر شد

در عدم از ما و من پر بیخبر می زبستیم

خواب ما را زندگی هنگامه تعبیر شد