این ستمکش یک دو دم غم خورد آخر سیر شد

نور دل جوشاند عشق از پرده بخت سیاه

صبح ما زین شام در پستان زنگی شیر شد

آدمی چندان به مهمانخانه گردون نماند

در عدم از ما و من پر بیخبر می زبستیم

خواب ما را زندگی هنگامه تعبیر شد

کوهها از شرم خاموشی به پستی ساختند