در عدم از ما و من پر بیخبر می زبستیم

صبح ما زین شام در پستان زنگی شیر شد

آدمی چندان به مهمانخانه گردون نماند

این ستمکش یک دو دم غم خورد آخر سیر شد

خواب ما را زندگی هنگامه تعبیر شد

کوهها از شرم خاموشی به پستی ساختند

سرمه گردیدن به یاد آمد بم ما زیر شد