خواب ما را زندگی هنگامه تعبیر شد

آدمی چندان به مهمانخانه گردون نماند

این ستمکش یک دو دم غم خورد آخر سیر شد

در عدم از ما و من پر بیخبر می زبستیم

کوهها از شرم خاموشی به پستی ساختند

سرمه گردیدن به یاد آمد بم ما زیر شد

طبع ما را عجز، نقاش هزار اندیشه کرد