میل غذاست مرکز بنیاد زندگی

گویاییی که تشنه لاف وگزاف شد

بر چینی ات مناز که خاقان به آن غرور

چندی به سر نیامده مویینه باف شد

پیچید معده بر هوس جوع و ناف شد

مستغنی ام ز دیر و حرم کرد بیخودی

برگرد خویش گردش رنگم طواف شد