بتپم درآینه چون نفس که زجوهرم ته پر می کشد

به کدام فرصت ازین چمن هوس از فضولی اثر کشد

شبیخون به عمر خضر زنم که نفس شراب سحر کشد

نشد آن که از دل گرم کس به تسلیی کشدم هوس

نگرفت گرد نه آسمان سر راه هرزه خرامی ام

مگرم تامل نقش پا مژه ای به پیش نظر کشد

دل آرمیده به خون مکش زتلاش منصب و عزتی