نگرفت گرد نه آسمان سر راه هرزه خرامی ام

شبیخون به عمر خضر زنم که نفس شراب سحر کشد

نشد آن که از دل گرم کس به تسلیی کشدم هوس

بتپم درآینه چون نفس که زجوهرم ته پر می کشد

مگرم تامل نقش پا مژه ای به پیش نظر کشد

دل آرمیده به خون مکش زتلاش منصب و عزتی

که فلک به رشته گوهرت بکشد زحلقت اگرکشد