دل آرمیده به خون مکش زتلاش منصب و عزتی

بتپم درآینه چون نفس که زجوهرم ته پر می کشد

نگرفت گرد نه آسمان سر راه هرزه خرامی ام

مگرم تامل نقش پا مژه ای به پیش نظر کشد

که فلک به رشته گوهرت بکشد زحلقت اگرکشد

ز لب فصیح وفا بیان به حدیث کین ندهی زبان

ستم است حنظل اگر کشی به ترازوبی که شکر کشد