ز لب فصیح وفا بیان به حدیث کین ندهی زبان

مگرم تامل نقش پا مژه ای به پیش نظر کشد

دل آرمیده به خون مکش زتلاش منصب و عزتی

که فلک به رشته گوهرت بکشد زحلقت اگرکشد

ستم است حنظل اگر کشی به ترازوبی که شکر کشد

نپسندی ای فلک آنقدر خلل طبیعت وحشتم

که چو موجم آبله های پا غم انفعال گهرکشد