نپسندی ای فلک آنقدر خلل طبیعت وحشتم

که فلک به رشته گوهرت بکشد زحلقت اگرکشد

ز لب فصیح وفا بیان به حدیث کین ندهی زبان

ستم است حنظل اگر کشی به ترازوبی که شکر کشد

که چو موجم آبله های پا غم انفعال گهرکشد

زکمال طینت منفعل به چه رنگ عرض اثر دهم

مگر از حیا عرقی کنم که مرا ز پرده به در کشد