زکمال طینت منفعل به چه رنگ عرض اثر دهم

ستم است حنظل اگر کشی به ترازوبی که شکر کشد

نپسندی ای فلک آنقدر خلل طبیعت وحشتم

که چو موجم آبله های پا غم انفعال گهرکشد

مگر از حیا عرقی کنم که مرا ز پرده به در کشد

به حدیقه ای که شهید او کشد انتظار مراد دل

چو سحر نفس دمد از کفن که شکوفه ای به ثمر کشد