مگر از حیا عرقی کنم که مرا ز پرده به در کشد

نپسندی ای فلک آنقدر خلل طبیعت وحشتم

که چو موجم آبله های پا غم انفعال گهرکشد

زکمال طینت منفعل به چه رنگ عرض اثر دهم

به حدیقه ای که شهید او کشد انتظار مراد دل

چو سحر نفس دمد از کفن که شکوفه ای به ثمر کشد

به سجود درگهش ای عرق تو ز بی نمی منما تری