به حدیقه ای که شهید او کشد انتظار مراد دل

که چو موجم آبله های پا غم انفعال گهرکشد

زکمال طینت منفعل به چه رنگ عرض اثر دهم

مگر از حیا عرقی کنم که مرا ز پرده به در کشد

چو سحر نفس دمد از کفن که شکوفه ای به ثمر کشد

به سجود درگهش ای عرق تو ز بی نمی منما تری

که مباد سعی جبین من به فشار دامن تر کشد