سروبرگ همت میکشی ز دماغ بیدل ما طلب

که مباد سعی جبین من به فشار دامن تر کشد

نظری چو دانه دربن چمن به خیال ریشه شکسته ام

بنشینم آنهمه در رهت که قدم ز آبله سرکشد

که چو شمع ازهمه عضو خود قدح آفریند و درکشد