محمل یاس ما بس است ناله این جرس کشد

آتش سنگ طینتیم شعله شمع فطرتیم

حیف که ناز سرکشی گردن ما به خس کشد

عهد وفاق بسته ایم با اثر شکست دل

تا کی از استخوان پوچ زحمت بی حلاوتی

کاش مصور هوس جای هما مگس کشد

رستن ازین طلسم و هم پر زدن خیال کیست