سایه ازخورشید خود را می کشد

تا خرد باقی ست صحرای جنون

دامن از آلایش ما می کشد

خوابناکان می رمند از آگهی

سخت بیرنگ است نقش مدعا

عالمی تصویر عنقا می کشد

خون دل بی پرده است از انفعال