یک جهان شور از نفس وامی کشد

خون دل بی پرده است از انفعال

سرنگونی می ز مینا می کشد

عقل گو خون شو که تفتیش جنون

ما گرانجانان ز خود وامی کشیم

کوه از دامن اگر پا می کشد

تر زبانی خفت عقل ست و بس