تر زبانی خفت عقل ست و بس

یک جهان شور از نفس وامی کشد

ما گرانجانان ز خود وامی کشیم

کوه از دامن اگر پا می کشد

صد شکست از موج دریا می کشد

محمل رنگ از شکستن بسته اند

بسکه بار درد دلها می کشد