شوق تا بر لب رساند ناله ای

آمدن خمیازه ما می کشد

نازش ما بیکسان بر نیستی ست

خار و خس از شعله بالا می کشد

گرد دل دامان صحرا می کشد

می رویم از خویش وخجلت می کشیم

ذوق آغوش که ما را می کشد