گرد دل دامان صحرا می کشد

نازش ما بیکسان بر نیستی ست

خار و خس از شعله بالا می کشد

شوق تا بر لب رساند ناله ای

می رویم از خویش وخجلت می کشیم

ذوق آغوش که ما را می کشد

عشق خونخوار از دم تیغ فنا