ذوق آغوش که ما را می کشد

شوق تا بر لب رساند ناله ای

گرد دل دامان صحرا می کشد

می رویم از خویش وخجلت می کشیم

عشق خونخوار از دم تیغ فنا

دست احسان بر سر ما می کشد

خودگدازی ظرف پیدا کردن است