عشق خونخوار از دم تیغ فنا

گرد دل دامان صحرا می کشد

می رویم از خویش وخجلت می کشیم

ذوق آغوش که ما را می کشد

دست احسان بر سر ما می کشد

خودگدازی ظرف پیدا کردن است

اشک دریاها به مینا می کشد