دست احسان بر سر ما می کشد

می رویم از خویش وخجلت می کشیم

ذوق آغوش که ما را می کشد

عشق خونخوار از دم تیغ فنا

خودگدازی ظرف پیدا کردن است

اشک دریاها به مینا می کشد

عمرها شد پای خواب آلود من