از ریش و فش مپرس که تا قید زندگی ست

چندین کلاوه مغزل این زال می کشد

سنگ همه به خفت فرسودگی کم است

قنطار رفتهرفته به مثقال می کشد

زاهد غم سلاسل و اغلال می کشد

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند

فطرت هنوز از قلمم نال می کشد