زاهد غم سلاسل و اغلال می کشد

سنگ همه به خفت فرسودگی کم است

قنطار رفتهرفته به مثقال می کشد

از ریش و فش مپرس که تا قید زندگی ست

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند

فطرت هنوز از قلمم نال می کشد

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی ست