خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند

قنطار رفتهرفته به مثقال می کشد

از ریش و فش مپرس که تا قید زندگی ست

زاهد غم سلاسل و اغلال می کشد

فطرت هنوز از قلمم نال می کشد

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی ست

صیقل به دوش آینه تمثال می کشد