صیقل به دوش آینه تمثال می کشد

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند

فطرت هنوز از قلمم نال می کشد

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی ست

موقع شناس محفل آداب حسن باش

ننگ خطست مو که سر از خال می کشد

معشوقی از مزاج نفس کم نمی شود