قامت خم طرفه زنبیلی به دوشم می کشد

حرص پیری شیاالله از خروشم می کشد

عبرت حال کتان پر روشن است از ماهتاب

غفلتی دارم که آخر پنبه گوشم می کشد

شرمسار طبع مجبورم که با آن ساز عجز