انفعال هستی را من عیار افسوسم

خارپای شمع آخر دستگاه مژگان شد

وحشتم درین محفل شوخی سپندی داشت

تا قفس زدم آتش ناله ای پرافشان شد

دست داغ سودن بود طبع اگر پشیمان شد

امتحان آفاتم رنگ طاقت دل ریخت

آبگینه ام آخر از شکست سندان شد