کاشتم نفس در دل، ریشه نیستان شد

عالم از جنون من کردکسب همواری

سیل گریه سر دادم کوه و دشت دامان شد

خامشی به دامانم شور صد قیامت ریخت

هرکجا نظر کردم فکر خویش راهم زد

غنچه تا گل این باغ بهر من گرببان شد

بر صفای دل زاهد اینقدر چه می نازی