بقدر شوخی خطش سیاهی می کند داغم

چو توفان بهار از هرکف خاکم گریبان شد

خموشی را زبانها می دهد اعجاز حسن او

به چشمش سرمه تا بر خویشتن بالید مژگان شد

ز هر دودی کز آنجا گرد کرد اینجا چراغان شد

طبیعت موج همواری زد از نومیدی مطلب

بلند و پست ما را دست بر هم سوده سوهان شد