درین حرمان سرا قربی به این دوری نمی باشد

چو صحرایم گشاد جبه طرح انداز دامان شد

زگنج فقر نقد عافیت جستم ندانستم

که خواهد بوریا هم بهر فریادم نیستان شد

منی در پرده می کردم تصور او نمایان شد

به مژگان بستنی کوته کنم افسانه حسرت

حریف انتظار مطلب نایاب نتوان شد