قانعان از خفت امداد یاران فارغند

شکر کن ای ناله پروازت قفس فرسا نشد

بهر صید خلق در زهد ریایی جان مکن

زین تکلف عالمی بی دین شد و دنیا نشد

موج هرگز دستش از آب گهر بالا نشد

از دل دیوانه ما مجلس آرایی مخواه

سنگ سودا سوخت اما قابل مینا نشد