کسب وکمال در خلق پر آبرو ندارد

هرچند عزم پا بود روسوی آسمان شد

تشویش روزی آخر نگذاشت دامن ما

گندم قفای آدم از بس دوید نان شد

بر دوش بحر آخر موج گهرگران شد

جمعیت عدم را ازکف نمی توان داد

دریاد بیضه باید مشغول آشیان شد