چون کمان ، خانه بی بام و درم تنگ نشد

پیر گردیدم و هستی سبب ننگ نشد

الفت دل نه همین حایل عزم نفس است

آبله پای که بوسید که او لنگ نشد

بی صفا محرمی خویش چه امکان دارد